مطالب مرتبط
بیشتر بخوانید
فیزیوتراپی ام اس یکی از مهم ترین روش های غیر دارویی برای کمک به بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS) است. ام اس یک بیماری سیستم عصبی مرکزی است که حرکت، تعادل، قدرت عضلات و کیفیت زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می دهد. فیزیوتراپی به بیماران ام اس کمک می کند تا توانایی های حرکتی باقی مانده خود را حفظ کنند، علائم را بهتر کنترل کنند و استقلال بیشتری در زندگی روزمره داشته باشند.
برخلاف تصور عموم، فیزیوتراپی فقط مخصوص زمانی نیست که بیمار توان راه رفتن خود را از دست داده باشد. مطالعات علمی نشان داده اند که شروع زودهنگام فیزیوتراپی در بیماران ام اس روند ناتوانی را کندتر می کند و عملکرد حرکتی را در طولانی مدت بهبود می دهد.
ام اس یا Multiple Sclerosis یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غلاف محافظ رشته های عصبی (میلین) حمله می کند. این آسیب باعث اختلال در انتقال پیام های عصبی بین مغز و سایر قسمت های بدن می شود.
وقتی پیام های عصبی به درستی منتقل نشوند، علائمی مثل:
به وجود می آیند. شدت این علائم از فردی به فرد دیگر متفاوت است و دقیقاً به همین دلیل، فیزیوتراپی برای فرد مبتلا به ام اس باید کاملاً شخصی سازی شده باشد.
هر کدام از این انواع، رویکرد فیزیوتراپی مخصوص به خود را دارند.
فیزیوتراپی برای بیماران ام اس فقط روی یک علامت تمرکز ندارد، بلکه چندین مشکل رایج را به طور همزمان هدف می گیرد:
مطالعات نشان داده اند که تمرینات فیزیوتراپی منظم شدت بسیاری از این علائم را کاهش می دهد.
یکی از مفاهیم مهم در درمان ام اس، نوروپلاستیسیته یا انعطاف پذیری عصبی است. مغز انسان توانایی دارد مسیرهای عصبی جدید بسازد یا مسیرهای آسیب دیده را تا حدی جبران کند.
تمرینات هدفمند فیزیوتراپی:
به همین دلیل است که حتی در مراحل پیشرفته بیماری هم، فیزیوتراپی مفید می باشد.
اهداف فیزیوتراپی برای ام اس فراتر از «حرکت دادن عضلات» است و شامل موارد زیر می شود:
قبل از شروع درمان، فیزیوتراپیست یک ارزیابی دقیق انجام می دهد که پایه ی برنامه درمانی است.
این ارزیابی شامل:
بر اساس این ارزیابی، برنامه درمانی اختصاصی طراحی می شود.
این تمرینات در بازسازی مسیر های عصبی و هماهنگی اندام ها بسیار مهم می باشند.
اختلال راه رفتن یکی از شایع ترین مشکلات بیماران ام اس است. فیزیوتراپی با:
به بهبود راه رفتن کمک می کند و مصرف انرژی حین حرکت را کاهش می دهد.
خستگی در ام اس فقط خستگی معمولی نیست؛ یک حس عمیق و ناتوان کننده است. فیزیوتراپی با:
به بیماران کمک می کند انرژی خود را بهتر مدیریت کنند.
اسپاستیسیتی باعث سفتی و درد عضلات می شود. تکنیک های فیزیوتراپی مانند:
می توانند شدت اسپاستیسیتی را کاهش دهند و حرکت را راحت تر کنند.
اختلال تعادل یکی از دلایل اصلی زمین خوردن در بیماران ام اس است. تمرینات تعادلی هدفمند باعث:
در مراحل اولیه: تمرکز بر حفظ عملکرد و پیشگیری از ضعف
در مراحل پیشرفته: تمرکز بر حفظ استقلال، پیشگیری از عوارض ثانویه و افزایش کیفیت زندگی
برنامه درمانی در هر مرحله متفاوت است.
در دوره عود، فیزیوتراپی باید با احتیاط و تعدیل شدت انجام شود. هدف در این مرحله:
است، نه فشار بیش از حد به بیمار.
بسیاری از بیماران ام اس به دلایل مختلفی مثل خستگی شدید، مشکلات حرکتی یا دسترسی سخت به کلینیک، ترجیح می دهند فیزیوتراپی در منزل دریافت کنند. مطالعات نشان داده اند که اگر برنامه تمرینی به درستی طراحی و نظارت شود، فیزیوتراپی در منزل اثربخشی قابل قبولی دارد.
مزایای فیزیوتراپی در منزل
محدودیت ها
پیشرفت تکنولوژی باعث شده فیزیوتراپی ام اس فقط محدود به تمرینات ساده نباشد.
تجهیزات رایج در فیزیوتراپی ام اس
تکنولوژی های نوین
مطالعات جدید به استفاده از:
اشاره کرده اند که می توانند انگیزه بیمار و نتایج درمان را بهبود دهند.
آموزش بیمار یکی از ستون های اصلی درمان است. بدون آگاهی، حتی بهترین برنامه فیزیوتراپی هم ممکن است شکست بخورد.
آموزش شامل:
ام اس فقط بدن را درگیر نمی کند؛ سلامت روان بیمار نیز به شدت تحت تأثیر قرار می گیرد. افسردگی و اضطراب در بیماران MS شایع است.
مطالعات نشان داده اند که:
باعث بهبود خلق وخو، افزایش اعتمادبه نفس و کاهش علائم افسردگی می شود.
اگرچه اصول کلی درمان یکسان است، اما تفاوت های فردی مثل:
باعث تفاوت در پاسخ به درمان می شود.
برنامه فیزیوتراپی باید بر اساس شرایط فردی هر بیمار تنظیم شود، نه صرفاً بر اساس جنسیت.
فیزیوتراپی در ام اس نیازمند رعایت نکات ایمنی است:
این نکات در مطالعات علمی به عنوان عوامل کلیدی موفقیت درمان معرفی شده اند.
برخی باورهای نادرست باعث می شوند بیماران از درمان محروم شوند:
شواهد علمی این باورها را رد کرده و بر فعالیت بدنی کنترل شده تأکید دارند.
مطالعات متعدد نشان داده اند که فیزیوتراپی می تواند:
این نتایج در مطالعات مروری و کارآزمایی های بالینی گزارش شده اند.
خیر، تمرینات باید متناسب با توان بیمار باشند.
هرچه زودتر، حتی در مراحل اولیه بیماری.
اگر اصولی انجام شود، خیر.
بر اساس شواهد علمی، فیزیوتراپی ام اس یک بخش ضروری از درمان جامع بیماران MS است. این روش: